Fotoexpositie met nieuw werk

Polaroids made in Enschede

Fotoexpositie met nieuw werk

Een goede aanleiding om een foto-expositie te organiseren was dat de Enschedese fotoclub de Zoeker 65 jaar bestaat.

Een foto-expositie over de stad Enschede, ik doe mee met nieuwe 3 werken.
De expositie is van 28 april tot 27 mei op de bovenverdieping van boekhandel Broekhuis aan de Marktstraat te zien.

Even bijkomen van mijn verjaardagsfeest was er niet bij, ik was alweer druk in de weer met voorbereidingen van een fototentoonstelling. Snel snel haasje repje achter passepartout papier aan, het werk inlijsten en van woensdag t/m vrijdag de helpende hand bieden bij het inrichten van de expositie.

Boekhandel Broekhuis stelt al tientallen jaren haar bovenverdieping open als kunstgalerie voor exposanten. Sinds een poosje doet assistent beheerder Mikos Teuben de organisatie. Mikos hield op de opening namens de boekhandel op zaterdag 28 april een korte toespraak, uiteraard was er ook een toespraak van de jarige fotoclub en aansluitend een toespraak van Feya Wouda. (De eeuwig jong uitziende fee Feya was vroeger werkzaam bij de gemeentelijke kunstuitleen Markt 17)

Feya vertelde dat zij nog nooit een camera in haar bezit heeft gehad maar wel goede herinneringen heeft aan fotografie en fotografen. Zij beschouwd fotografie dan ook als een kunstvorm en in haar verhaal kwamen namen voor van fotografen en ook de naam Diana Diemel, de dochter van Paul Diemel die in verband gebracht werd met fotograaf Cor Jaring. 

Herinneringen, verbindingen, souvenirs, dat is wat foto's met je kunnen doen.

Ik herinner mij de lessen van Cor Jaring, docent reportagefotografie op de AKI kunstacademie. Ik stuur op de valreep een uitnodiging naar Cor in Amsterdam en ook naar een andere vakdocent fotografie, David van het Veen.
Niet gedacht maar wel stiekem gehoopt dat zij naar de opening zouden komen. Met een hoed op en met een bos rozen, kwam David van het Veen tijdens de opening binnengevlogen en ik hoop dat hij mijn "Polaroids made in Enschede" kan waarderen.

Polaroid made in Enschede - Stadsgravenstraat - foto D. Diemel

Polaroid made in Enschede - Van Heekplein - foto D. Diemel

Polaroid made in Enschede - De Muur - foto D. Diemel

Gooitzen de Jong

In de jaren negentig maakte ik een serie fotoportretten van kunstenaars.

Een gedeelte van die portretten werd toen geëxposeerd tijdens een tentoonstelling in de gemeentelijke Kunstuitleen Markt 17.

Aan de meeste kunstenaars heb ik fraaie herinneringen;

bijvoorbeeld aan Gooitzen de Jong. Gooitzen de Jong was vroeger de stadsbeeldhouder van Enschede.





Stadsbeeldhouder. Moet je je voorstellen: in opdracht van de gemeente beelden maken, dat was echt bijzonder maar daarnaast woonde hij ook nog eens op de meest fantastische plek in een boerderij in het Van Ledeboerpark in Enschede!

Ik was bevriend met zijn zoon Tije, die in dezelfde periode als ik op de AKI studeerde.

Tije verhuisde naar Amsterdam en ik kwam hem pas weer tegen in de tijd dat zijn vader overleed in 2004. Het noodlot bracht ons samen: onverwachts overleed mijn moeder enkele dagen daarna.



De woonboerderij van Gooitzen aan de Van Heeksbleeklaan heeft ook een verhaal. De laatste jaren zijn er onrustbarende geluiden te horen dat de eigenaar het pand met sloopvergunning wil verkopen, maar daar wil ik het nu niet over hebben, misschien schrijf ik later meer over de boerderij.

Dit jaar, in 2011, dient Gooitzen de Jong zich zomaar meerdere keren bij mij aan.

Eerst in maart via de culturele raad van Oldenzaal en museum het Palthe-Huis en deze week werd ik gebeld door museum Nic Jonk in Grootschermer, Noord Holland.

Beide musea willen een fotoportret gebruiken voor de uitnodiging van hun tentoonstelling van beelden van Gooitzen de Jong.

Natuurlijk hebben ze geen geld en ga ik weer eens door de knieën om de foto gratis te leveren.

“Je leert het ook nooit”, wordt er thuis gezegd.

Ach ja, de kleine Kunst en Cultuurinstellingen hebben het ook moeilijk, denk ik maar. Laat ik ze maar sponsoren... En ik doe het ook voor Gooitzen: het zijn mooie portretten van hem, opdat deze kunstenaar niet vergeten wordt!

Kevers en Engerlingen

De gaatjes aan de zijkant van de engerling zijn om te ademen, ze hebben geen uitscheidingsorgaan, vandaar het zwarte achterlijf..



Beste collega biotuinder,
In april en mei al weer veel larven van de meikever in mijn tuin gezien, ze heten "Engerling".
Ze leven jarenlang in de grond, zien er eng uit en zijn witbeige met een bruine kop.
Na 3 tot 5 jaar is er een "vliegjaar", dan komen ze massaal uit de grond, blijkbaar is dat nu.

Van mijn moeder leerde ik altijd dat ze schadelijk zijn en dat je ze moet "verwijderen"; gewoon je voet erop zetten. Splash..
Maar als ik op internet foto's van meikevers bekijk, (wat een interessante insecten zijn het eigenlijk met voelsprieten en graafpoten) dan vraag ik me af of je ze echt moet vernietigen?
De larve is namelijk ook voedsel voor vogels, mollen, kikkers en zelfs zwijnen (komen zwijnen voor in Twente?) en is dus een schakel in de biodiversiteit van de natuur en de volwassen meikever is niet echt schadelijk, zo las ik.

Een methode om de Engerlingen te verdelgen is regelmatig bemesten met koe- of varkens- of kippenmest, daar houden ze niet van.
Of gewoon de larve oppakken en in een aanpalend weiland/maisland werpen, zodat de natuur haar gang kan gaan?



Dit is een mannetje met uitgeklapte antennes (reukorganen)



Bij het vliegen worden de dekschilden opgetild en de achtervleugels uitgevouwen. foto's van wikipedia: deze is van Mario Sato.

zomaar een stoel

zomaar een stoel
Ik zie een stoel buiten staan. Een stoel met een mooie vorm.
Jaren zestig design, zo schat ik.
Ooit was de stoel spierwit.
Nu groen uitgeslagen van de algen, met een laagje water op de zitting.
De functie is veranderd.
Misschien drinken de vogels van het water.

Bijzondere mensen aangetroffen in Twente

Bijzondere mensen in Twente aangetroffen

In een stuk ongerepte natuur in de republiek Twente, tussen Almelo en Enschede, zijn op 11 juli 2010 een man en een vrouw aangetroffen die zich volledig hadden afgesloten van de moderne buitenwereld.

De 56 jarige man en zijn 88 jarige moeder wonen al meer dan 30 jaar op een stuk land van een voormalige landbouwer in een klein groen strandhuisje.
Het stel verbouwt zijn eigen voedsel in de omringende tuinen en betrekt van een buurman die kippenboer is verse eieren en vlees.
Om aan water te komen is een systeem ontwikkeld; het hemelwater wordt opgevangen in tonnen, emmers en via een ingenieus buizenstelsel in een grote badkuip.

De man jaagt overdag op wild wat daar in grote mate voorkomt: duiven, vossen en konijnen en de vrouw houdt zich dagelijks bezig met de bereiding van voedsel en met het onderhoud van huis en tuin.
Het hutje waar ze overnachten (of schuilen voor weer en wind) is klein, maar is net groot genoeg voor 2 personen om er te slapen.
Deze mensen zijn, zodra de zon opkomt buiten op de Twentse Es te vinden.
Moderniteiten, zoals GSM, PC en de TV hebben ze afgezworen op éen pleziertje na, een goed rijdende personenwagen, dat is het enige wat ze nodig hebben.

Note redactie: Wegens privacyredenen zijn er geen gegevens van deze mensen beschikbaar bij gemeente en politie, zij willen namelijk in alle rust ongestoord verder gaan met hun zorgeloze leventje.