De Noordzeekust als Sahara

De kust van de Noordzee intrigeert mij altijd und immer wieder.
In september was ik een weekje ontstressen aan zee.
Langs de Noordzeekust was de wind krachtig tot hard en kwam uit het zuidwesten.
Nu heb ik jaren aan de kust gewoond, maar kon me niet herinneren dat ik dit eerder gezien had!

Het zand werd door de harde wind het strand en de duinen ingejaagd, met als gevolg grote bergen zand.
Ook langs strandhuisjes had de wind hele gaten weg geblazen, waardoor de boel ging verzakken.



Bij de strandpaviljoens werd het zand ervoor, ernaast of erachter opgeworpen.



De trap is bij paviljoen De Stern van Nicolette en Fred Dinkla niet meer nodig.



Bij De Strandtent een hoge berg strandzand erachter

Met een zonnetje en een blauwe lucht leverde dat mooie foto's op.
Ik verbeelde me dat ik in een woestijn was, misschien wel ergens in the dessert of Amerika?
In de sahara; ellenlange wandelingen, hitte, halve zonnesteek, dorst en daar opeens: PATS, daar duikt eindelijk een goddelijke "Saloon" op, om de honger te stillen en de dorst te lessen.

Gelukkig stonden de strandpaviljoens van Callantsoog stevig verankerd in de grond, en bleven ze tijdens de septemberstorm gewoon staan waar ze stonden.
Een drietal strandtenten zelfs het gehele jaar rond. De paviljoens worden niet meer afgebroken zoals dat vroeger ging.
Joepie!! Ook met Kerst vanaf het overdekte terras naar het strand en de zee kijken!

Gooitzen de Jong

In de jaren negentig maakte ik een serie fotoportretten van kunstenaars.

Een gedeelte van die portretten werd toen geëxposeerd tijdens een tentoonstelling in de gemeentelijke Kunstuitleen Markt 17.

Aan de meeste kunstenaars heb ik fraaie herinneringen;

bijvoorbeeld aan Gooitzen de Jong. Gooitzen de Jong was vroeger de stadsbeeldhouder van Enschede.





Stadsbeeldhouder. Moet je je voorstellen: in opdracht van de gemeente beelden maken, dat was echt bijzonder maar daarnaast woonde hij ook nog eens op de meest fantastische plek in een boerderij in het Van Ledeboerpark in Enschede!

Ik was bevriend met zijn zoon Tije, die in dezelfde periode als ik op de AKI studeerde.

Tije verhuisde naar Amsterdam en ik kwam hem pas weer tegen in de tijd dat zijn vader overleed in 2004. Het noodlot bracht ons samen: onverwachts overleed mijn moeder enkele dagen daarna.



De woonboerderij van Gooitzen aan de Van Heeksbleeklaan heeft ook een verhaal. De laatste jaren zijn er onrustbarende geluiden te horen dat de eigenaar het pand met sloopvergunning wil verkopen, maar daar wil ik het nu niet over hebben, misschien schrijf ik later meer over de boerderij.

Dit jaar, in 2011, dient Gooitzen de Jong zich zomaar meerdere keren bij mij aan.

Eerst in maart via de culturele raad van Oldenzaal en museum het Palthe-Huis en deze week werd ik gebeld door museum Nic Jonk in Grootschermer, Noord Holland.

Beide musea willen een fotoportret gebruiken voor de uitnodiging van hun tentoonstelling van beelden van Gooitzen de Jong.

Natuurlijk hebben ze geen geld en ga ik weer eens door de knieën om de foto gratis te leveren.

“Je leert het ook nooit”, wordt er thuis gezegd.

Ach ja, de kleine Kunst en Cultuurinstellingen hebben het ook moeilijk, denk ik maar. Laat ik ze maar sponsoren... En ik doe het ook voor Gooitzen: het zijn mooie portretten van hem, opdat deze kunstenaar niet vergeten wordt!

THE GREAT RONALD ABRAMS op Internet!

Ronald Abrams.

Eindelijk, eindelijk.. heb ik hem gevonden op internet!
The Great Ronald Abrams!
Ik had al tig keer geprobeerd om muziek van Ronald Abrams te vinden via de familie Beers uit Almelo/Amsterdam. Een van die Beers-jongens was geloof ik geluidsman bij Abrams and the Ice Cold Band, maar het lukte me nooit om zijn muziek te vinden.

Ik heb Ronald Abrams gezien tijdens het Jazzfestival in Callantsoog (heb daar nog zwart wit foto's van) en ook op Texel op het strand.
De laatste keer was in cafe 'Naar Boven' in Amsterdam. Dat was heel spannend want er werd gefilmd en het gonstte in het publiek dat er van dat optreden CD opnames gemaakt werden.
In Alkmaar heb ik hem geloof ik ook een keer gezien (samen met Wout Roos) in muziekcafe Birdland, dat was in een periode dat ik af en toe in Zuid Frankrijk bij Alain Poulain kwam.
Alain Poulian (appelplukker en herbergier in de streek van Bordeaux) organiseerde vaak muziekfeesten thuis in zijn dorp St. Martial.
Ik weet nog goed dat ik na een concert van Ronald Abrams toestemming kreeg om naar zijn kleedkamer te gaan om hem een hand te geven en ik wilde hem ook vragen of hij op een leuk muziekfeest in Zuid Frankrijk zou willen komen spelen.
Tot mijn grote verbazing stond Ronald daar helemaal open voor en we wisselden adressen uit en we zouden contact houden.
Wat een bijzondere aardige man.
Ik was al fan van de muziek van Ronald Abrams and The Ice Cold Band, maar na die handdruk werd ik getroffen door dit ultra mooie mens en zijn charmes en ik was op slag verliefd op hem.
Helaas, niet lang daarna vernam ik dat er ergens een vliegtuigongeluk was geweest en dat hij daarbij omgekomen was.
Dan denk je weer, waarom nou deze man, waarom nou deze goeie muzikant?
Hij was zo ontzettend goed en hij was nog niet eens echt ontdekt, maar zou zeker een groot publiek krijgen.
Maar.... gelukkig, hij laat wat na: er zijn geluid-, en beeldopnames en geloof me; ik zie dat het nog maar net op YouTube gepubliceerd staat, er komen vast opnames vanuit andere hoeken op het net.
Ik hoop het.

zie kanaal lookersinside op YouTube,

http://www.youtube.com/watch?v=eFSRP7QMlEg